دارم همه ی این تنفر و کنایه ها رو بالا میارم

دارم اون بندای نازکی که هنوز مونده رو میبرم

دارم این همه عقده

این همه حسادت

این همه تظاهر

این همه کینه ای که دارید رو بالا میارم

دارم جای شما بالا میارم!

به شلوار بلند و گشاد و مانتوی گشادتر و آستینای پایینشو شالی که قشنگ موهامو پوشونده و صورتی که آرایش نداره نگاه میکنم و موندم چی منو میخوان بگیرن.

بعد مامان دوباره میشینه واسم تعریف میکنه که بعضیا هیشکاری نکنن جلب توجه میکنن…همون تو مایه های اینکه سفیدی تو چشمی! :-j

عقم میگیره از کشوری که توش یه دختر جوون بودن جرمه. :|

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی؟

Something that we hid away

Something that I’d like to change

These words have never left a mouth

We never got to get it out

Communication not allowed,

somethings we don’t talk about…

پرواز یک بادبادک می بردت از بام های سحر خیزی پلک

تا نارنج زاران خورشید

وقتی که بچه بودم خوبی، زنی بود

که بوی سیگار می داد

و اشک های درشتش از پشت عینک

با قرآن می آمیخت

آه، آن روزهای رنگین

آه آن روزهای کوتاه..

وقتی که بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود

و جیرجیرک شب ها در خاموشی ماه آواز میخواند

وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یک شب یک قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد

آه، آن روزهای رنگین

آه آن روز های کوتاه..

آن روزها آدم بزرگ ها و زاغ های فراق

این سان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم، مردم نبودند!

آن روزها،

وقتی که من بچه بودم

غم بود

اما

کم بود…

عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهاي شاد
خلوت گرم کبوترهاي مست …

نرم نرمک مي رسد اينک بهار
خوش به حال روزگار!
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه هاي نيمه باز

خوش به حال دختر ميخک که مي خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب

اي دل من، گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمي پوشي به کام
باده رنگين نمي بيني به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت، از آن مي که مي بايد تهي است

اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم!
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر کامي نگيريم از بهار

گر نکوبي شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ!

فریدون مشیری

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

سهراب سپهری

تنها دلیلی که اینجا رو هنوز آپدیت میکنم اون ایمیلیه که نصفه شب برام میاد و میگه یه نظر خصوصی جدید دارم.

اینقد خبرشو شنیدیم هر روز بی حس شدیم، سرمونو با تاسف تکون میدیم و میگذریم!